18 اکتبر ۲۰۲۶- یک پژوهش جدید نشان داده است که دماهای بالاتر ممکن است به طور قابل توجهی خطر کوتاه‌مدت هیپوگلیسمی (افت قند خون) را در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ (T1D) افزایش دهد. این یافته‌ها بر نیاز به آگاهی بیشتر و پایش دقیق‌تر قند خون در دوره‌های هوای گرم تأکید می‌کنند.
این مطالعه که در مجله Diabetes Careمنتشر شده است، توسط هریت ای. دولتری از گروه سلامت جهانی و عفونت در دانشکده پزشکی برایتون و ساسکس در برایتونِ انگلستان و همکارانش انجام شد. پژوهشگران بررسی کردند که آیا تغییرات دمای هوای بیرون با تغییرات کوتاه‌مدت در خطر هیپوگلیسمی در میان بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ مرتبط است یا خیر.
برای این تحلیل، پژوهشگران از رویکرد سری زمانی موردی استفاده کرده و داده‌های پایش مداوم قند خون (CGM) را از افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ بررسی کردند. هیپوگلیسمی به عنوان سطح قند خون زیر 70 میلی گرم در دسی لیتر( ۳.۹ میلی‌مول بر لیتر) به مدت حداقل ۱۵ دقیقه تعریف شد. مدل‌های آماری فاکتورهایی از جمله روندهای بلندمدت، تغییرات فصلی، روزهای هفته و تعطیلات رسمی را لحاظ کردند.
این مطالعه شامل ۳۲,۹۶۶,۲۸۲ اندازه گیری قند خون از ۶۷۹ بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ بود که بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۴ به دو کلینیک سرویس سلامت ملی در ساسکس انگلستان مراجعه کرده بودند.
یافته‌های کلیدی به شرح زیر بود:
· خطر هیپوگلیسمی هنگامی که دمای محیط از ۱۳ درجه سانتی‌گراد فراتر رفت، به صورت غیرخطی افزایش یافت.
· در دمای ۲۵ درجه سانتی‌گراد، شانس ابتلا به هیپوگلیسمی به ۱.۲۶ رسید.
· قوی‌ترین اثر در همان روز مواجهه با گرما رخ داد و در روزهای بعدی کاهش یافت.
· دماهای بالاتر همچنین با میانگین سطوح پایین‌تر قند خون روزانه مرتبط بود.
پژوهشگران خاطرنشان کردند که چندین مکانیسم می‌توانند به طور بالقوه در این ارتباط نقش داشته باشند، اگرچه این مطالعه به طور مستقیم دوز انسولین یا پاسخ‌های رفتاری به گرما را ارزیابی نکرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ ممکن است در هوای گرم‌تر به پایش دقیق‌تر قند خون و تنظیم انسولین تحت نظارت بالینی نیاز داشته باشند.
این مطالعه چند محدودیت داشت. کدهای پستی مسکونی برای تخمین مواجهه با دما استفاده شد که ممکن است منعکس‌کننده دقیق دماهایی نباشد که افراد در زمان حضور در فضای سرپوشیده، محل کار یا مسافرت عملاً تجربه کرده‌اند. علاوه بر این، اطلاعات مربوط به دوز انسولین در دسترس نبود و ارزیابی نحوه تأثیر تنظیمات درمان بر سطوح قند خون را محدود کرد.
پژوهشگران همچنین هشدار دادند که این یافته‌ها ممکن است برای جمعیت‌هایی که در اقلیم‌های مختلف یا با ترکیب‌های قومیتی متفاوت زندگی می‌کنند، قابل کاربرد نباشد. جمعیت مورد مطالعه اهل جنوب شرقی انگلستان بودند که دماهای ثبت‌شده در آنجا از ۳.۷- تا ۲۸.۷ درجه سانتی‌گراد متغیر بود.
نویسندگان نتیجه‌گیری کردند که افزایش دمای هوا ممکن است خطر کوتاه‌مدت هیپوگلیسمی را در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱، به‌ویژه در دوره‌های گرمای شدید، افزایش دهد. آن‌ها پیشنهاد کردند که دمای محیط باید در هنگام تنظیم دوز انسولین، تدوین آموزش رسمی دیابت و به طور بالقوه در اصلاح الگوریتم‌های تحویل انسولین حلقه بسته هیبرید(سیستم‌های هوشمند تزریق انسولین) در نظر گرفته شود.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/rising-temperatures-linked-to-hypoglycemia-in-type-1-diabetes-suggests-research-176963